Kobyła

Miała na głowie Dziadka, wóz i źrebie,

Kiedy wracała za słońca wspomnieniem,

Chybocąc dyszla ugwieżdżonym cieniem,

Jakby biegała już po nocnym niebie.

Karmiąca mlecznie utrudzone drogą

Źrebie, meteor, pól swobodnych zjawę,

Stała rozważna,sumując wyprawę,

Z wozu zrzuciwszy istotę dwunogą,

Dziadka, pod czujną babciną opiekę

By spoczął w łożu umoszczonym znojem

I snuł już w tajni swoje niepokoje,

Kładąc nad nimi ciężką snu powiekę.

Kiedyś wieczorem gdy się rodzą strzygi,

Dziadek już nie wstał z wozu o swych siłach.

Kobyła dłużej potrzebną nie była,

Będąc zapłatą lekarskiej fatygi.

Gdy już ją wiedli, jej zgasłe spojrzenie

Spadło tuż przy mnie jak umarła gwiazda

W pył drogi,z którą jej codzienna jazda

Stała się odtąd żywym wciąż wspomnieniem.

Ogromne oczy gwiazd wieczornych pełne

Śnią świat miniony kobylej tęsknoty,

Z wiecznym kosmosem zamotane sploty,

Wspominków moich rozważania rzewne.

Góra samotnej czaszki

Była góra piachu, taka na miarę

chłopców z drugiej klasy.

Dość, by mogli zjeżdżać na siedzeniach.

Z piachem jak z wodą spływali w dół,

wypełniając nim kieszenie i majtki,

odkrywając od czasu do czasu tajemnicę góry.

W górze żyły czaszki. Zwykłe, ludzkie,

oderwane jakąś siłą od korpusu życia

i poumieszczane w podziemiach tajemnicy.

Najczęściej milczały, jakby nie chciały zakłócać spokoju

pokrętnych wędrówek kretów albo wsłuchane

w rozpychanie się korzeni między ziarnami ziemi,

zbierały raz jeszcze zgubione myśli

i układały z nich zdania ostateczne.

Trzymałem kiedyś w dłoni czaszkę

niemieckiego lotnika. Z otwartych oczodołów

wylatywały pszczoły samolotów,

a w pozostałościach uszu wibrował dźwięk

zrzucanych bomb. Bałem się i wyciągałem dłoń

z czaszką jak najdalej od siebie.

Nie zadawałem sobie pytania o istotę

bytu, zamkniętą w otwartych oczodołach.

Zwyczajnie, byt był oczywistością,

jak bycie pomiędzy

chłopcami, czaszkami, ziarnami piasku,

przyszłością.

Wrzuciłem czaszką na ciężarówkę z piachem.

Zawiozła go na budowę domu. Mieszkają w nim

nieświadomi tajemnicy ludzie. Do dzisiaj

z oczodołów okien wylatują wieczorem

nietoperze z czarnymi krzyżami i wypełzają pająki.

Starzy ludzie, którzy wtedy byli młodzi,

nie opowiadają wnukom historii stworzenia.

Góry już nie ma. Czaszki ukryły się głęboko

w ludzkiej pamięci. Tak głęboko, że niektóre

dotarły do warstw niepamięci, która nie boli.

Czasami tylko jakiś zdrowo martwy ząb

wbija się bólem w dziąsło poety

i każe przypomnieć.

Śmierć wrogom ojczyzny

                                   Znawcom psiego życia
                                  szukającym wrogów wśród bliźnich
 

Łatwo jest zabić wroga słowem:
Rozstrzelać, przebić nożem, spalić,
Wieszać na drzewach, ścinać głowy.
A gdy emocja się wypali

Z komiksem usiąść w ciszy domu,
Albo zanurzyć się w serialu,
Gdzie bohaterzy naszych marzeń
W postawach wziętych wprost z żurnala,

Dają nam przykład jak być dzielnym,
Jak nie pobłażać swoim wrogom.
Aż żałujemy, że z papieru
I że tu do nas przyjść nie mogą.

Aby nam wskazać, kto jest zdrajcą,
Komu śmierć tylko, nieistnienie.
Już serce rośnie nam z emocji
I nóż otwiera się w kieszeni.

Gdy wrogów poznać już umiemy
A serce w uniesieniu płonie
Żeby ich zniszczyć, idźmy tłumnie.
Do góry wznieśmy nasze dłonie.

Bo dłonie świerzbią bezczynnością.
Ten świerzb zmyć trzeba we krwi wroga.
Gdy nóż podniesiesz…będzie prościej?
Czy tędy droga? Czy to droga?

Łopoce sztandar, krzyczą usta,
I nienawiścią płoną oczy.
Wystarczy tylko rzucić kamień -
Lawiną zaraz się potoczy.

MARSZ PODLEGŁOŚCI

Powoli po calutkim dzionku

Idą Kroki i marzą

O łóżku cieplutkim

Idą Kroki do rytmu idą Kroki do rymu

Wiedzą że każda droga zaprowadzi do Rzymu

Lecz im rymu żadnego ani Rzymu nie trzeba

Liczą kroki do domu liczą kroki do chleba

Po zmęczonej ulicy idą Kroki spóźnione

W cieple domu i żony pragnę znaleźć ochronę

Idą patrzą za siebie czy się iwent zaczyna

Czy już przystawiona do Nieba drabina

Bo zaraz wszystko to się stanie

Zejdą z Nieba cienie i zaczną

Prowadzić debaty

Ze sobą rozmawiać żartować

O wszystkim co polskie co ważne

Co cieszy co boli

Zejdą Chrobry z Piłsudskim i z Emilią Kościuszko

A w tym czasie Kroki będą ścielić łóżko

Zejdą Tuwim z Miłoszem z koszem malin Alina

Ujrzą jak Krokowi Krok majtki rozpina

W środku wielkiej debaty usną Kroki zmęczone

W chwili w której Chrobry poprawia koronę

Będą śniły o męstwie że są pierwsze w pochodzie

W marszu po zakupy po nowinki w modzie

A nasze wielkie Wyobraźnie

Popatrzą na śniących i pójdą

Do nieba z powrotem

By o nich tam myśleć i wierzyć

W zwycięstwo bezsprzeczne bezsporne

Na zawsze w los nasz

Wpisane

Berkowicz (parafraza)

Żył raz poeta Berkowicz,

Co wiersze pisał jak z nut.

Z paru słów umiał zrobić

Poemat, no, istny cud.

W dzień każdy poezję pieścił,

Myśl swą pod strofy jej kładł,

By mogła na skrzydłach pieśni

Odlecieć w szeroki świat.

Więc cóż, poeto Berkowicz?

Gdzieżeś ty dzisiaj, o gdzie?

Powiem do ciebie: Sercowicz,

Byś przyszedł do mnie we śnie.

Niech twoja strofa sercowa

Trwa we mnie wciąż pięknym snem

I niechaj rodzi na nowo

To piękno z każdym mym dniem.

Ja z twą poezją mi bliską

Pójdę już choćby po zgon,

By w kurzu bibliotek błysnąć

Diamentem, by zagrzmieć jak dzwon.

Sześć lat już panie Berkowicz

Nie ma cię, każdy to wie,

Lecz w swoich wierszach zostałeś.

Takie jest życie, nie? 

Oratorium na narodziny i sonata przedśmiertna

Oratorium na narodziny

krzyczałem radość

największą od stworzenia

światła

nie zauważała ciszy nocnej

spojrzeń zdziwionych

wzruszenia ramion

była we mnie jasność

chór

deklamował recytatyw

o sensie życia

radości oczekiwania

głosy

dołączały życzeniami

gdy samotny voxhumana

śpiewałem

rozwiązywałem węzeł

pomiędzy niebytem a życiem

by było życie

na wyciągnięcie ramion

Bolero życia

ja

malarz formatów

kopiowałem sprawdzone byłe

na niepewne dzisiejsze

czy nie może być cośkolwiek pewnego

w świecie spełnionych niepewności?

czy po raz kolejny muszę otwierać

już otwierane?

powtarzam dzień za dniem

tę samą melodię

z przebłyskami wschodów i zachodów

werbel kroków

wciąż nowi ludzie

głosy

szum to czy muzyka

wypełniająca

wibrująca

życie

moje studium instrumentacji

prób niekończących

niczego

 

Sonata przedśmiertna

Allegro

śpieszymy się

szybsi nad bicie serca

z każda minutą bliżsi

zmiany

choć wciąż jeszcze

zmieniamy odcienie

barwy

harmonie

tempa

Adagio

zamyślenie nad przeszłym

łagodność dzieciństwa

wiosenne rozmiłowanie

śmiechy łagodne

płacze kojące

Scherzo

ostatni szybszy krok

gwałtowny obrót

nerwowy głośny śmiech

płacz za minionym

upadek

Allegro - Rondo

wracamy

coraz bliżsi ziemi

a bardziej nieziemscy

dookoła wirują

pary

nieutulony śpiew i taniec

nieziemski

i my w parze

ze śmiercią