Wiosna – na śmierć Prezydenta

Wiosna nadeszła i zostanie

nadzieją lata wzrośnie w zieleń

pamięć ulotna w niej skiełkuje

na glebie kłamstew i spopieleń

i nie odejdzie nikt na zawsze

z tłumem co płacze albo klaszcze

i coś tam po swojemu czuje

modląc się daj nam dobry Panie

I zapomina pierwsze zdanie

nim drugie powie ale przecież

jam także częścią tego świata

więc głupie serce które gnieciesz

w piersi wybuchnij samoistnie

i bez kontroli świeżym liściem

i niech zagłuszy serc kantata

naszego życia zafajdanie

Listopad

Święty Walenty patronie wariatów powinieneś

wziąć w swoją opiekę listopadowych Polaków

niech nie roją snów niespełnialnych

o Prawie Nikomu Niepotrzebnej

wystarczy jak zapalą znicz biały

ogień w czerwonym szkle

na grobie swoich złudzeń

albo w wydrążonej dyni

będzie narodowo

wszystkoświętnie

nowocześnie

w białoczerwonych budynkach

odczynią uroki odziedziczone po przodkach

zmówią wieczne odpoczywanie nad

Hanką Mostowiak

łzę uronią telewizyjną

święty Nepomucenie patronie topielców i powodzian

twoje kruszejące podobizny nad brzegami rzek

czas unicestwia listopadowy

wiesz od dawna 
liście to nie liściki od Pana Boga

nie strzeżesz już skrzyżowań ani mostów nie upilnujesz

powinieneś zostać patronem podsłuchiwanych

nie wiedzą kiedy są słyszalni

nie wiedzą co czynią

nowoczesność

czy mylą się nam wiatry od morza

z drangnachosten

Hekate z Hakatą

pewnie tak

Święto (z Pierwszą Brygadą w tle)

Wygasa już żołnierski zapał,

Co naszym ojcom siłę dał,

By się przeciwko wrogom bratać,

By dom rodzinny wolny stał.

Przy ogniu już się nie ogrzeję,

Węgle już tylko żarzą się,

Lecz ciągle jeszcze mam nadzieję,

Że  płomień w niebo wzbije się.

Że znowu będzie można dzieciom

O bohaterach  śpiewać w noc

I nikt nie zadrwi z nich w gazecie,

Chwaląc rozsądku zbawczą moc.

Wierzę że stos, o którym pieśni,

Buchnie  płomieniem, z serca  żar

I że my, ludzie tak współcześni,

Przyjmiemy przodków wielki dar.

Pozostawili nam po sobie

Wiarę i męstwo, i swój los,

Byśmy jak oni, w próby dobie,

Rzucili go na dziejów stos.

My, ludzie współcześni,

Nie skorzy do pieśni,

Musimy w dłonie wziąć

Nasz życia los,

Nasz przyszły los.

Wyhodowałem ojczyznę

Ojczyznę moich dzieci wyhodowałem

w przydomowym ogródku na grządce z rabarbarem

była maleńka niby embrion córeczki

ukrywała się pod rozłożystym liściem

przed słońcem i zagubionym zajączkiem

który nie wiedział co to strach

ale znał smak sałaty

swój zapach dokładała do rabarbarowych placków

w kompotach smakowała uśmiechem babci Ani

zszywała baldachimy nad mrówkami i kopcem kreta

i była trochę cierpka w dyskusjach

jak podrosła przenieśliśmy ją do dziecięcego pokoju

zamieszkała w doniczce z paprotką

stała się uroczysta i odświętna

nosiła krawat aloesu i brzęczącą muszkę

wymawiała pierwsze słowa moich dzieci

na pokojowych akademiach

potem odleciała na dłużej w białej sukience

myśleliśmy że ojczyzny też ciągną do ciepłych krajów

niespodzianie wróciła z drugą połową życia

rozdawała podarunki uśmiechów starsza pani

zapuściła korzenie mówiła że na zawsze

ale czy można wierzyć fruwającemu drzewu

w którego cieniu leżą moi dziadkowie

ja czytam książkę a dzieci założyły

obrączki nieśmiertelności