Bo bywa jedna chwila która życie zmienia

Nie porzucaj beztrosko swego zamyślenia

nad codziennych przypadków celowością skrytą

bo bywa jedna chwila która życie zmienia

niespodzianie zupełnie doznajesz olśnienia

znajdujesz tajemnicę w twoją pamięć wrytą

nie porzucaj beztrosko swego zamyślenia

nie narzekaj na twórcę twojego cierpienia

że stworzył cię do bólu  a nie sybarytą

bo bywa jedna chwila która życie zmienia

i w bólu uszlachetnia pośród rozżalenia

potrafi mu przypisać wagę należytą                          

nie porzucaj beztrosko swego zamyślenia

wtedy kiedy niepewność twojego istnienia

czyni twą duszę pustą i sensu niesytą

a przecież jedna chwila która życie zmienia

może cię uratować od bólu zwątpienia

przydać życiu twojemu radość niespożytą

nie porzucaj beztrosko swego zamyślenia

podejmij już od dzisiaj wyzwanie tworzenia

nie bądź istotą małą i tchórzem podszytą

nie porzucaj beztrosko swego zamyślenia

bo bywa jedna chwila która życie zmienia

Korowód Świętych

Świat czarno biały a na nim anioły

razem z wronami na lipie skulone

skrzydło przy skrzydle bo gdy anioł goły

nawet piekielne ciepło weźmie wronie

świat rozdzielony na dwoje rozdarty

z tej strony szaro jasność z drugiej strony

idzie prababcia kijkiem płoszy czarty

dla niej co zima czart ma postać wrony

ojca znajduję jak przez rzekę brodzi

z domu ucieka nieświadomy drogi

skręcone członki w bólu babcia chodzi

jak rosochaty konar końca drogi

jasnym obłokiem płyną myśli mamy

zwijają bóle w muśnięcia bandaży

jeszcze głos brata pozostaje z nami

jakby niepewny co mu się przydarzy

na brzegach świata przycupły anioły

stróże po ludziach których już tu nie ma

niepewne losu bo gdy anioł goły

każda go grypa do ziemi przyziemia

i tylko wrony niezmienne od zawsze

jak czarne myśli po głowie się snują

wuj Jan je tylko jak gołębie głaszcze

wszystko co żywe swym życiem szanując

ja także życie nad wszystko wywyższam

gdy coraz bliższy mego życia koniec

i nawet wrony kocham gdy się ziszcza

gdy po jesiennym snują się zagonie

Prawdziwy koniec lata

modern jazz quartet wibruje powietrze

ostatnie śliwki postrącały sroki

słońce nad wodą bierze wdech głęboki

dym z pajęczyną tańczy w rytm na wietrze

zbieram ziarenka w czas upakowane

słowa i zdjęcia zapomnień obrazy

łączę je z sobą w poplątane frazy

kończące lato jeszcze nie nazwane

coś się ostanie jak węgielny kamień

z słów zapomnianych które jednak były          

na lata przyszłe na nowe staranie

o całość marzeń o kompletność życia

coś co ukradkiem da nam kiedyś siły

na resztę drogi która do przebycia

Miłość starych ludzi

Starymi ludźmi gardzi miłość

zbrużdżeni czasem pokrzywieni

nie patrzy w oczy ich nagości

zszarzałej jak odłogi ziemi

ich pomarszczenie ją zawstydza

a wielkie brzuchy martwe łona

z miłością rymu nie śmią stworzyć

bo z pięknem się kojarzy ona

przed ciżbą słów się w tłumie chowa

ludzkie języki ważąc w sobie

też coś miłości pełna głowa

lepiej pomyśleć im o grobie

a jednak Julia i Romeo

tak niedzisiejsi w swoich ciałach

wciąż młodzi w myślach pożądaniach

oszukiwanych w swych annałach

znajdują swoje uniesienia

i wspominają dawne maje

młodości boskich chwil szukają

w orgazmach których już nie mają

starczy rozsądek im dyktuje

ostatnie gesty pożądania

dłoń w dłoni miękko odnajduje

odcienie drżenia zapomnienia

samotni pośród młodych krzewów

kobiet i mężczyzn słów miłości

szepczą wciąż słowa takie same

jakby im czasu nie ubyło

jakby nic z nimi się nie stało

choć wokół wszystko się zmieniło

Romanca

W zieleni która wciąż ze mnie

łąką wrześniową wypływa

tajemną postać kobiety

przed wzrokiem obcym ukrywam

nicią żółknącą zapięta

w myśli tajemnych osnowy

rośnie klimatem jesiennym

w błyszczącym srebrze mej głowy

pląta taborem cygańskim

drogi po których biegałem

romanca zwiewna istota

imię swej ciszy jej dałem

wiatraków bezradny łopot

mej głowy tuli do siebie

bez zbroi czym też jest mężnym

bez zbroi jestem w potrzebie

więc pokazuje mi jasne

na łąkach ślady zajęcze

trzepot bezradny kuropatw

pierwsze miłości młodzieńcze

niesie przed oczy łagodność

w koszyczku z pisklęciem małym

w igliwie sosen ubrana

w zapach włożona  nieśmiały

ma wszystkie przymioty ewy

starą poezją jest jeszcze

w ciszach wieczorom zabranych

myślami o niej ją pieszczę

czasami biegnie nad stawy

gdzie w trawach tańczą satyry

swoje kopytne sprośności

owiane w antyczne mirry

pod suknią zwiewną tajemne

skrywa księżyca podchody

jej piękno wraz z pożądaniem

marzeń wiszące ogrody

spełnij ach spełnij romanco

moje ukryte marzenia

spowite w szal twój cygański

nieśmiałe me uniesienia

daj mi romanco swobodę

myślenia ponad wodami

w przestworzu stwarzać mi pozwól

świat mój zszywany gwiazdami

bym mógł w nim lecieć i lecieć

ponad codzienność ciążącą

pisać w obłoku me myśli

czasem pokrywać kojącym