Gdy będę miał 64 lata

64

odległe kiedyś o lata świetlne bliższe dzisiaj
jak punkciki  wyodrębniane z tła błyszczą
niepewnością spotkania
przystanek to jedynie czy stacja końcowa

fascynowała mnie liczba sześćdziesiąt cztery
jakby wyjęta z księgi liczb przez nauczycieli kabały
wirujących w tańcu z sierżantem pieprzem
brodaci chasydzi mojej przyszłości nie wiedzieli

że wnuki wezmę na kolana pogładzę ich twarze
wpatrzone w przyszłe lata gdy moje sześćdziesiąt cztery
będzie ich sześć albo dwa bo zaistnieje równość
liczb tak nierównych w tym dniu kiedy
zrównują się liczby a rachuby spełniają

a moja żona pogładzi mnie po policzku dziękując
za naprawienie światła które przecież ważne
by ciemność nie zapanowała między nami
i ujmie moją dłoń życząc wszystkiego dobrego
i zanucimy piosenkę Paula

Gdy już me włosy pokryje szron
W ciągu paru lat 
Będziesz przy mnie w dniu urodzin tak jak dziś
Choć się może odmieni świat
Wino znów błyśnie w kieliszka szkle
Życzeń cała noc
Bo bitelsowskie sześćdziesiąt cztery                                          
Ma magiczną moc

Będziesz starsza też
Lecz jedno słowo twe
Znów podtrzyma mnie

Która jesteś

Obraz: "Pieśń miłości" Bimago

Która jesteś od zawsze w dni moich korowodzie,

Wpisana w pamięć sadów i w linie moich dłoni             

Jak Słowo. Od Początku, na wschodzie i zachodzie,

Niesiesz w sobie to wszystko, co miłość naszą broni.

Nie umiem tego nazwać, dłonią też nie uchwycę,

Tak jest ulotnie czułe i tak nieokreślone.

A jednak jest. Więc co dnia odkrywam tajemnicę

Co zamienia cię bez końca z kochanki mej w mą żonę

Jesteś przy mnie spokojna  jak wieczór ciepłym latem,

Zachodzącemu słońcu dodajesz barwy Nieba.

I choć idziemy w starość wraz z naszym wspólnym światem,

Masz w sobie to, co sprawia, że lękać się nie trzeba.

Zamykasz w swoich dłoniach nasz dom i moje myśli,

Dzieci naszych pragnienia  pieścisz  w nich aż dorosną,

Aż znajdą  na tym świecie tę rzecz, po którą przyszły,

I pójdą z nią przed siebie drogą jak nasza, prostą.

Cała jesteś utkana ze złotych nici życia,

Które ptaki i jeże ciągną za sobą w sadzie.

Krzak jaśminu cię pieści zapachem swym z ukrycia,

Ptak o złamanym skrzydle na dłoniach twych się kładzie.

Idziesz najprostszą drogą przez łąkę wśród stokrotek,

Pośród przyjaznych trzmieli, pszczół zbierających miody,

Pośród życia. I w życiu wciąż widzisz barwy złote

I kuszące jak wtedy, gdy byłem jeszcze młody.

Błogosławieństwo

obraz od Ervah-ı Ezelden

Błogosławię dzień jasny który ciebie stworzył

Zanim ze świata wyszłaś na nasze rozstaje

Bym mógł wraz z tobą witać te świąteczne maje

I gołębia czułości w darze Bogu złożyć

Błogosławię godzinę w której cię szukałem

By znaleźć zagubioną w chwili nienazwanej

U stóp bramy dzielącej znane i nieznane

By wspólną drogę wybrać  na życie nietrwałe

Błogosławię tę miłość którą mnie obdarzasz

Kamień węgielny losu w tym świata obłędzie

Twe ciało wciąż wibruje pożądania przędzie

Nić na kokon jedwabny który przepoczwarza

Ciała starsze na słowa anielskie by potem

Pod niebo wzlecieć razem z radosnym łopotem

Lęk i On

Krzyk, Munch - za Wikipedią

 Lęk w sobie noszę małą istotę

poczętą nocą w skowycie gwiazd

w mgłach nad moczarem w wozów stukocie

na błędnej drodze w strachu przy płocie

w dziecięcej trwodze co mieszka w nas

Lęk w sobie noszę gorycz istnienia

od dni początku go w sobie mam

Mą krwią się żywi słowa mi zmienia

gasi jak świece me uniesienia

zbyt często jestem z nim sam na sam

Lęk sobą karmię rośnie i rośnie

już może objąć mnie w pasie w pół

gardło mi ścisnąć krzycząc bezgłośnie

bezzębnym śmiechem rechotać sprośnie

kiedy się lękam by spojrzeć w dół

Już bać się boję proszę o łaskę

ciemnej doliny przede mną zło

Bóg dłoń mi daje kij swój i laskę

na oczy wkłada wiary przepaskę

by mimo lęku lżej mi się szło