Rodzina

obraz ze strony  Josephantley

To

nadeszło niespodzianie

zwykły dzień zwiastun zmiany

wyniki i niepokój

co będzie

Józef okazał się odpowiedzialnym

wzięli ślub i urodziła syna

kochają go oboje i razem wychowują

Maria chodzi do pracy żeby pomóc utrzymać dom

w tym czasie

syn po szkole łazi ulicami

psoci nawet rzuca kamieniami do ptaków

chociaż częściej niż inni lubi usiąść i w zamyśleniu analizować

nawet Maria nie wie co z niego wyrośnie

świat nie jest już taki sam jaki opisano w Księdze

inna woda płynie w Rzece inne liście spadają jesienią

inne wino dojrzewa w kadziach

inne jest rozumienie dobra i zła

Maria chciałaby mieć jeszcze jedno dziecko

jedynakom źle jest w samotności dzieciństwa

ale nie może począć

i nie skutkują modlitwy

ani wizyty u lekarzy

widać będzie matką Jedynego

sporo starszy Józef pracuje od rana do wieczora

w fabryce mebli

ogrom hal i maszyn przytłacza

powtarzalność ruchów kształtuje mu świat

w uproszczone formy

geometryczne

kiedy wraca wieczorem do domu

bawi się z pierworodnym i czyta mu

fragmenty Księgi

nocą tuli Marię

gładzi jej ciało całuje policzki

usypiają w nadziei

odmiany losu

nie oszukują otoczenia ugładzonymi scenkami z życia

nie ma tamtego świata który był na wzór i podobieństwo

nie ma łatwych wzorców do przeniesienia

w życie tu i teraz

wszystko się zmienia

wiedzą

i drżą w obawie

starają się zachować kilka prawd w ich dziewiczej postaci

uczynić niezmiennymi

to matka i ojciec

i ich dziecko

rodzina

Święta

Warszawski majdan (z jarzynami)

Warszawski majdan (z jarzynami)
na bazie wiersza Jana Brzechwy – Na straganie, w dzień targowy

Na Majdanie mądre głowy
Takie wiodą dziś rozmowy:

Profesorze, pan się oprze,

I oporem cel nasz poprze

Bo inaczej pan upadnie

Na twarz, a to jest nieładnie.

„Cóż się dziwić, mój doktorku,
Stoję zmarzły tu od wtorku!”

A już Środa. Magdalena.

Da nam wsparcie Gang Olsena.

Rzece na to Piąta Klepka:
„Spójrz na Środę - ta jest krzepka!”

Kij po brzuszku Środę klepie:
„Jak tam, Środo? Coraz lepiej?”

Dzięki, dzięki panie Kiju

Jeszcze jakoś mi się żyje

Lecz Platforma – z tą jest gorzej

Blada, chuda, spać nie może,

W różne stroje przebierana,

Od cebuli do banana

To ci feler -

Rockefeller

Odpowiada im sekstyną

Ten co pił już ze Schetyną

Że ma plan on nad planami

Bo się żywi jarzynami

I niedługo go wyjawi

I jak mesjasz Polskę zbawi

Dziś zajada się brukselką

A to daje mu moc wielką

Że nie całkiem to sekstyna?

Taki właśnie jest Schetyna

A to feler

Rockefeller

RAZEM stroni od cebuli,

Choć cebula doń się czuli.

Bądźmy razem, mój czerwony,

Eseldowskiej nie chcesz żony?

Nowoczesna już bez kropki.

Rozpoczęły się wykopki

I kartofel jeden z drugim

Uciekają jak przed pługiem.

Wybieranie nie wybory

Czas im będzie na nieszpory.

 „A to feler” -
Rockefeller.

Znów coś palnął Jaś Fasola:

Gdzie jest ten od żyrandola?

Nowoczesny nie bądź taki

Szczypią go w pośladek raki

Które na salonu tyły

Weszły i się zagubiły.

Widzieliście jaki krewki,

Zachwyciły się krewetki.

Bo Biedronka boża krówka

Miała dla nich dobre słówka.

Ale w rozhoworów gwarze

Przyrządziła je na parze.

„A to feler” -
Rockefeller.

Wszyscy cierpią Zachrypnięci

Już szwankują na pamięci

Jak tu długo stać musimy?

Czyżby do następnej zimy?

Niech rozsądzi nas kapusta.

W trybunale ława pusta.

Więc kapusta z garncem grochu

Prawem dzielą ich po trochu.

Wiedząc, że przez swary głupie

Skończą wszyscy w kaczej

zupie.

A to feler

Rockefeller

Piwnica

W piwnicy bywały ziemniaki wyciągnięte z kopca

i buraki dla trzody. Choć najczęściej była pusta.

Wejść do niej było trudno, podobnie jak stać

wyprostowanym. Przydatność piwnicy

była niejasna i nigdy jej nie dociekłem,

a Dziadek milczał na jej temat. Może jej zawartością

w wojnę była żydowska matka,

zastrzelona z dzieckiem na ręku przez granatowego

w zaroślach nad Wisłoką, o której mówiła Babcia,

a może jedynie nadmiar cementu, tak nieprawdopodobny

w tamtym czasie, był fundamentem jej wkopania

w ziemię tuż obok drewnianego domu.

Coś tak mało przydatnego, jak ta piwnica w gospodarstwie

gdzie wszystko miało jakiś biedny sens,

wykraczała poza mój horyzont poznania.

Jedyne, co zapamiętałem, a co czyniło moją rzeczywistość

godną poznania,

to bryłka metalu w niej znaleziona, do której przylepiały się

rozsypane gwoździe. To było tak nieprawdopodobne,

że uznałem to za cud dzieciństwa,

Pies łańcuchowy

Pies łańcuchem szarpie świat. Obudź się już świecie!

Zeskrob ropę z oczu złych, zrzuć ciepło pierzyny.

Zza stodoły pełznie strach, świat sobą oplecie.

Trzeba będzie zabić psa, by nań zrzucić winę.

Pies pazurem bruzdę rwie w zimnej skórze świata,

Z głębi trzewi ciecze krew z ropą wymieszana.

Może ulży w bólu mu, choć świat psem pomiata,

I jak psa traktuje go, jak kawał padliny.

Szarp ten świat i kąsaj go, niech ciecze posoka,

Niech trzeźwieje z nocy wzrok, z zamroczenia budzi.

Bo ten alarm po to jest, by ratować ludzi,

Żeby mogli na swój los popatrzeć z wysoka.

Kula świata u twych nóg nierozwagę studzi

Schrypły głos, niepewny los, ulotna opoka.