Fado

Tęsknimy za spokojnym morzem

za łagodnością ubraną w przemijające

zachody Słońca

wzrok nie dosięga nieznanego

za horyzontem poznania

jest granica tęsknoty

do której zmierzamy

za którą ukrywa się

Światło

zachodzi Słońce

śpiew głęboki jak ocean

wyrywany wraz z sercem

tam „gdzie ląd się kończy a morze zaczyna”

Cabo de Roca

złowione na warkocz

splot słoneczny

widzę

i

słyszę

Poeta Berkowicz

(parafraza)

Żył raz poeta Berkowicz,

Co wiersze pisał jak z nut.

Z paru słów umiał zrobić

Poemat, no, istny cud.

W dzień każdy poezję pieścił,

Myśl swą pod strofy jej kładł,

By mogła na skrzydłach pieśni

Odlecieć w szeroki świat.

Więc cóż, poeto Berkowicz?

Gdzieżeś ty dzisiaj, o gdzie?

Powiem do ciebie: Sercowicz,

Byś przyszedł do mnie we śnie.

Niech twoja strofa sercowa

Trwa we mnie wciąż pięknym snem

I niechaj rodzi na nowo

To piękno z każdym mym dniem.

Ja z twą poezją mi bliską

Pójdę już choćby po zgon,

By w kurzu bibliotek błysnąć

Diamentem, by zagrzmieć jak dzwon.

Sześć lat już panie Berkowicz

Nie ma cię, każdy to wie,

Lecz w swoich wierszach zostałeś.

Takie jest życie, nie? 

Micrologos

słowa będące pauzą

chwilą odpoczynku nieskończonego

zdaniem w zdaniu

nawiasem wyodrębnienia

wyjaśniania

dwugłosowe  uporządkowanie

punctus contra punctum

jest jak śpiew nieskończony przestrzeni

nota contra notam

dwa ogniki

gwiazdy w galaktykach wyobrażonych

światach których nie było poza

wchłaniają w siebie materię marzeń

budują czułość niedopowiedzianą

w nich dłonie są wyrazami

wypełnionymi czekaniem

radością dotknięcia

budowania

więzi

najmniejsze ze słów

budowli

trwają i rosną

z nimi wiosna i radość

delikatność

Wysłaniec

urodziła mnie pustynia

ktoś mnie wybrał z niej spośród ziaren kosmosu

wyposażył na drogę

w umiejętność rozróżniania dobra i zła

ktoś dał mi głos donośny i odwagę serca

nogi mocne w marszu i dłonie zręczne

jestem werblistą idącym przodem

dmącym w barani szofar

niosącym sztandar

radosną nowinę

pustynia to samotność

zmaganie z myślami i tańczącym śmierć wiatrem

hartowanie każdej komórki ciała

w pancerz chroniący duszę

krzyczę

na trwogę

na ludzi idących z tyłu

na wrogów twarzą w twarz

nie drży powieka

jest w górze

nadejdzie czy chcesz czy nie jak ulewa

wybrał mnie bym zapowiadał i ostrzegał

jestem jedynie

palcem wskazującym

głosem wstrząsającego drzewem

które obumiera

szarpiącym dzwon o pękniętym sercu

prostuję myśli

ścieżki wiodące do drogi

którą nadejdzie

wymazuję nieprawdy utrwalone jak kamienie

na nich krew Szczepana

wykuwam naskalne obrazy

prawdy rozumiane na nowo

Dwaj bogowie

mój znajomy jest bogiem

tak mówi

gdy przychodzi z dobrą nowiną

najzwyczajniejsze wiadomości wrastają przy nim

w uniwersalność znaczeń

symboli na potrzeby mitów

on wierzy w to co mówi

i zaraża mnie wiarą jak wieczną odrą młodości

w jego mowie zawsze jest tak i nie

i wszystko kończy się jednoznacznie

choć wielowymiarowo

mój znajomy jest bogiem

urodziliśmy się obaj w równie podłym czasie

i miejscu

przez zrządzenie władzy

uniknęliśmy dziecięcej martyrologii

aborcji sumień

w przypływie dobrego humoru

a może miłosierdzia

odstępuje mi czasami prawo głoszenia

dobrej nowiny

a ja wciąż się waham

a może jedynie nie rozumiem co to znaczy

boję się obowiązków

codziennej porcji miłosierdzia dla niemiłosiernych

posiadania wielu policzków na zapas

błogosławieństw

boję się być bogatym sytym i podziwianym przez ludzi

boję się być